अपयशातून यशाकडे

 

एका छोट्याशा गावात राहणारा राहुल नावाचा मुलगा चित्रकलेचा शौकीन होता. तो तास तासांनी आपल्या कल्पनांचे चित्र रंगावत असे. पण शाळेच्या स्पर्धांमध्ये मात्र त्याचा उत्साह नेहमी निराशेत बदलत असे. कारण तो नेहमी शेवटी येत असे. यामुळे त्याच्या मनात खंत भरत असे.

एके दिवशी शाळेत चित्रकला स्पर्धा होती. राहुल नेहमीप्रमाणे उत्सुक होता, पण गेलेल्या अपयशांची भीती त्याच्या मनात घर करून होती. आपली व्यथा आईला सांगताच त्या आईने त्याला प्रेमळपणे सांगितले, "राहुल, अपयश येणे स्वाभाविक आहे. पण महत्त्वाचे म्हणजे तू प्रयत्न करत राहणे. प्रत्येक अपयश तुला काहीतरी नवीन शिकवते आणि पुढच्या वेळेला अधिक चांगले करण्याची प्रेरणा देते."

आईच्या शब्दांनी राहुलला नवी ऊर्जा मिळाली. त्याने यावेळी स्पर्धेत भाग घेण्याचा निर्णय घेतला. आता मात्र त्याने वेगळीच तयारी केली. वेगवेगळ्या तंत्रांचा सराव केला, चुका सुधारल्या आणि स्पर्धेसाठी कठोर मेहनत घेतली.

स्पर्धेच्या दिवशी राहुलने आपले सर्वोत्तम दिले. तो आपल्या कलेवर भरपूर विश्वास ठेवून रंगांचा खेळ खेळत होता. स्पर्धेचा निकाल लागला. राहुल पहिला येऊ शकला नाही, पण यावेळी तो तिसरा आला! आपल्या गेल्या कामगिरीपेक्षा कितीतरी चांगली कामगिरी केल्याचा त्याला आनंद झाला.

या अनुभवाने राहुलला मोठा धडा मिळाला. त्याला कळाले की अपयश ही संपत्ती नाही तर प्रगतीचा एक टप्पा आहे. जर तुम्ही प्रयत्न करत राहिलात तर यश तुमची वाट बघत असते. त्या दिवसापासून राहुलने कधीही हार मानली नाही. तो नेहमी शिकत राहिला आणि सुधारत राहिला. त्याच्या याच जिद्दीमुळे तो शेवटी एक यशस्वी चित्रकार बनला.

एवढेच नाही तर त्याने आपल्या शाळेतील इतर मुलांनाही प्रेरणा दिली. त्यांच्या चित्रकलेतील अडचणी दूर करण्यासाठी त्यांना मार्गदर्शन केले. त्यामुळे राहुल केवळ यशस्वी चित्रकारच नाही तर एक आदर्श गुरुही बनला.